Benin  -  28 maart 2003 t/m 7 april 2003

 
Grenzeloos -Porga-
Vanwege onze beslissing om via de Sahara terug te keren naar Nederland kunnen we de grote wildparken in zuidelijk Afrika niet bekijken. Tenminste niet op deze reis. In Benin gaan we daarom naar Nationaal Park de la Pendjari, dat helemaal in het noorden tegen de grens met Burkina Faso aanligt. Het is een van weinige Westafrikaanse parken waar nog echt Afrikaans wild te zien is. Vanuit het plaatsje Tanguiéta volgen we de borden naar het park. Over en weer groetend passeren we enkele controleposten. Na enkele kilometers te hebben gereden ruiken we onraad. Waar blijft het Nationaal park? We hadden er al moeten zijn... Er bekruipt ons een angstig vermoeden dat we per ongeluk Burkina Faso ingereden zijn. ‘Pardon meneer, is dit Burkina Faso of Benin?’ Met ongeloof in zijn ogen antwoordt de man dat we (inderdaad) in Burkina Faso zijn. Het is bizar dat we zonder ook maar één keer aangehouden te worden langs alle douane- en politieposten het ene land uit en het andere land in hebben kunnen rijden. Desalniettemin kunnen we problemen krijgen nu we illegaal aan de andere kant staan! Er zit niets anders op dan om het ‘trucje’ nog een keer te proberen. Voor we er erg in hebben staan we alweer op Beninese bodem en is ons ongewilde Burkina uitstapje zonder kleerscheuren verlopen.



Ruwe katoen op een wasbordpiste

 

In het wild -Parc National de la Pendjari-
‘Olifanten! Links.’ We zijn nog geen vijf minuten in het park en daar zien we ze al. Drie stuks op nog geen twintig meter afstand! Ze storen zich niet aan ons en gaan rustig door met twijgjes van de bomen trekken om het sappige groen te eten. Langzaam verplaatsen ze zich dieper het bos in. Dan realiseren we ons dat we zo gebiologeerd hebben zitten kijken dat we niet eens een foto hebben genomen. Dat is stom! Met foto- en videocamera in de aanslag rijden we door. In deze en de volgende dagen in het park zien we antilopen, waterbokken, groepen bavianen, buffels, nijlpaarden, kleine krokodillen en nog twee olifanten. Helaas geen leeuwen of luipaarden waarvan er nog enkele door het park zwerven.


Omleiding


Omleiding


Zoek het wild


Groen in geel

 

Beltegoed -Natitingou-
Nog nagenietend van het park de la Pendjari spoeden we ons terug naar Natitingou, al waar we Andres’ moeder willen bellen voor haar verjaardag. In dit stadje is nog maar vijf jaar televisie en we vragen ons af hoe het zit met de telefonische verbindingen. Rondvragen leidt ons via een aantal omwegen naar een ‘Business Center’ waar internationaal gebeld kan worden. We spreken de man aan die dit bedrijfje lijkt te runnen. Hij vertelt dat het 300 CFA per tik gaat kosten, ongeveer een halve Euro. Verbaasd vragen we hoe dit mogelijk is, aangezien hetzelfde in Togo 100 CFA kostte. Een vaag verhaal over ‘andere verbindingen’ en ‘problemen met de tikkenteller’ weet ons maar half te overtuigen. We balen, want weglopen betekent niet bellen. De man ziet onze twijfel en zegt dat hij 200 CFA per tik zal rekenen. Hiermee gaan we mokkend accoord. Na het gesprek dat zo’n tien minuten duurt schrikken we van het bedrag: 20.400 CFA. Snel hoofdrekenend komen we tot de conclusie dat dit ongeveer 33 Euro moet zijn. Beduusd betalen we het verschuldigde bedrag. Een dag later vragen we in het stadje bij het postkantoor naar de officiele beltarieven naar Europa. ’70 CFA per tik meneer. Bij prive-telefoonwinkeltjes 100, maximaal.’ We weten genoeg en gaan praten om ons geld terug te krijgen. We bespreken een tactiek en stappen in de auto. In het ‘Business Center’ is het lekker druk, dat komt ons goed uit! Duidelijk hoorbaar voor de overige aanwezigen doen we ons verhaal. Verbijstering maakt zich meester van het gezicht van de eigenaar. ‘Eehhm, ik moet even de persoon bellen die jullie geholpen heeft’, zegt de man die overduidelijk dezelfde persoon is! Onze opmerking hierover drijft hem nog verder in het nauw: ‘dat was mijn tweelingbroer’. Een van de aanwezigen valt hem én ons bij: ‘slecht, als iemand je zo bedriegt. Zijn broer maakt het bedrijf te schande!’ We zeggen dat we niet gaan zonder het geld dat we tegoed hebben of zijn broer nou wel of niet komt. De man haalt, duidelijk zeer nerveus, de geldla tevoorschijn en overhandigt ons 10.200 CFA. We hebben de strijd gewonnen en ons recht gehaald!
 

Home Marokko Mauritanië Senegal Mali Burkina Faso Ghana Togo Benin Niger Algerije Tunesië