Tunesië - 24 april 2003 t/m 26 mei 2003
|
|
| Nog net geen Europa -Tozeur- | |
| Opgelucht komen we veilig aan in Tunesië. De grensformaliteiten
in Tunesië hebben uiteindelijk nog langer geduurd dan de Algerijnse,
omdat we nog geen verzekeringsbewijs hebben ontvangen. Onze Europese verzekering
is geldig in Tunesië, maar de douaniers hebben problemen met het
ontbreken van een recente groene kaart. Ons verzoek om naar huis te mogen
bellen wordt geweigerd. Veel gepraat en gediscussieer verder maken we
de opmerking dat ze misschien in hun computer kunnen terugvinden dat wij
daadwerkelijk verzekerd zijn. Hilariteit en gelach. “Nee dat kunnen
wij niet, u mag verder”. Verbaasd over deze plotselinge omwenteling
lopen we naar de auto en rijden Tunesië binnen. In de eerste grotere plaats, Tozeur, rusten we uit van de intensieve rit door Algerije. Met Helmut eten we voor het eerst sinds tijden in een goed restaurant. We vieren Marre’s verjaardag met een bezoekje aan de “Medina 1001 Nacht”, een klein Themapark voor toeristen. We moeten wennen aan “gewone” vakantievierders, die weer verbaasd zijn als we over onze reis vertellen. Onze eigen verbazing is groot als we een 68-jarig Frans omaatje ontmoeten dat met haar vierwiel aangedreven Eend onderweg is naar Algerije! Geestdriftig vertelt ze over haar reis, terwijl ze ondertussen met besmeurde armen de steekassen van haar auto inspecteert. Het is duidelijk dat Europa dichtbij is! |
|
|
|
|
Met hernieuwde energie rijden we zuidoostelijk dwars door een uitgedroogd zoutmeer dat glinsterend in de zon op een enorme ijsvlakte lijkt. Direct langs de weg kleuren kleine riviertjes van groen-blauw tot paars dankzij de mineraalhoudende bodem. Hierboven trillen luchtspiegelingen tegen de bergachtige horizon. Als we het zoutmeer achter ons laten, rijden we door een heuvelachtig pollenlandschap dat op de enkele berbertenten en kamelen na nogal slaapverwekkend is. |
|
|
|
|
Vaarwel Sahara -Douz- |
|
| In de omgeving van Douz proberen we nog een
keer een woestijngevoel te ervaren. Hoewel in deze omgeving zandduinen
zijn en de kameel nog veelvuldig als vervoermiddel wordt gebruikt, maakt
dit gedeelte van de Sahara weinig indruk op ons. De uitgestrektheid en
leegheid die we in Algerije hebben ervaren, heeft onze kijk op de woestijn
voorgoed veranderd. Verder naar het zuiden van Tunesië ligt een deel
van de uitgestrekte zandzee “Grand Erg Oriental” die de grootte
van Nederland heeft. Vanwege de gezondheid van Marre is het echter beter
om stof en zand voorlopig te mijden en besluiten we de woestijn voorlopig
vaarwel te zeggen. De korte afstanden en de diversiteit van Tunesië maken dat we door totaal verschillende al dan niet bergachtige landschappen met diepe kloven, groene palmen en spectaculaire vergezichten rijden. In de omgeving van Matmata komen we in een onaards decor terecht. Het is niet verwonderlijk dat hier opnamen zijn gemaakt voor diverse Star Wars films! |
|
|
|
|
Vergane glorie -Matmata- |
|
| Heel lang geleden, in een ver weg gelegen sterrenstelsel… Moe van een lange tocht komen Andres en Marre aan in hotel Sidi Driss, waar ooit de eerste Star Wars film werd opgenomen. Oorspronkelijk was dit een voor het Matmata bergland typerende ondergrondse woning. De scenes in het huis van de oom en tante van Luke Skywalker zijn hier opgenomen, alsmede de scene in de ongure bar van Mos Eisly. De toilet- en doucheruimten zijn omgeven door onaardse geuren. Midden in de nacht vluchten Marre en Andres, belaagd door muggen die onder de deur door de kamer binnen vliegen, naar de veilige en comfortabele daktent. ’s Ochtends volgt een schamel ontbijt met op koffie lijkende smurrie. De Skywalker bar is gesloten…. |
|
Zon, zee en toerisme -Djerba- |
|
Via het stadje Tataouine rijden we naar Djerba, het toeristeneiland van Tunesië, om daar het weekend door te brengen. Hoe dichter we bij de kust komen, des te moderner alles om ons heen er uit ziet. Tussen de stadjes rijden we langs uitgestrekte plantages van sinaasappel- en olijfbomen. Op Djerba zien we voornamelijk Hotelcomplexen en groepen palmbomen. We vinden een kampeerplek bij een Jeugdherberg. De douches en wc’s zijn redelijk schoon, maar slecht onderhouden. Bij de ene ontbreekt een deurknop, bij de volgende een kledinghaakje en bij de volgende weer iets anders. We hebben desondanks een heerlijk weekend op Djerba; we staan rustig en in de stadjes genieten we weer van toeristische voorzieningen. Er heerst een gemoedelijke Arabische sfeer. Er zijn veel verkopers van allerlei waar, die echter niet opdringerig zijn. We merken helemaal niets van de internationale politieke spanningen. |
|
Verleden en verre toekomst - Zuid Tunesië- |
|
| Na het weekend zakken we weer af naar het zuiden van Tunesië. Daar zijn bijzondere bouwwerken en landschappen te bezichtigen. In de omgeving van Tataouine maken we een rondrit langs de Ksar’s, oude U-vormige opslagplaatsen van meerdere verdiepingen hoog met een bijzondere architectuur. Over een smal asfaltweggetje passeren we verschillende plaatsen. In het dorp Ezzarah bekijken we onze eerste Ksar, Ksar Zahra. Deze is niet vervallen maar wel in matige staat van onderhoud. Verderop bij de Ksar Ouled Soltane kijken we onze ogen uit. Hier zijn de oude opslagplaatsen nog vrijwel in oorspronkelijke staat behouden gebleven, in de eerste plaats door de zeer vriendelijke beheerder ervan. Hij leidt mensen rond, heeft antwoorden op vele vragen en verdient wat bij door de verkoop van hapjes en drankjes. Op ons verzoek maakt hij een mooie foto terwijl we op een trapje zitten. | |
|
|
| Na Ksar Ouled Soltane is het tijd voor een volgende Star Wars filmsite. We rijden naar de Ksar Hadada. Net als bij Matmata rijden we door een onaards landschap. De Ksar zelf levert een milde teleurstelling op. Hoewel alles nog steeds herkenbaar is, zien we dat het onderhoud een lage prioriteit heeft nu de filmcrew weg is. Afgebladderd pleisterwerk, veel afval en een inhalige eigenaar die geld vraagt voor een overnachting in de bouwvallige kamers! Natuurlijk trappen we daar niet in. | |
|
|
|
| Na deze laatste Ksar verandert de weg in een
piste. Bewoning wordt schaars en de natuur alomtegenwoordig. In een afgelegen
dorpje raken we de weg even kwijt, maar met de GPS en het Duitse reisboek
komen we er uit. Langzaam stijgt de piste weer. We herkennen de vreemde
vormen van het Matmata berglandschap en weten dat we op het juiste spoor
zitten. In Matmata besluiten we door te rijden naar Douz, om een nachtje
op de al bekende camping te slapen. Ter plaatse ontmoeten we Klaas en
Willy, twee Nederlandse reizigers die al 7 jaar onderweg zijn. Het is
lang geleden dat we met reizigers Nederlands konden spreken en omdat het
erg gezellig is gaan we laat naar bed. Vanuit Douz willen we snel noordwaarts richting Tunis. Voor de tweede keer komen we door Tozeur. Noodgedwongen blijven we er een nacht slapen, omdat Marre opnieuw last heeft van haar maag en slijmvorming als gevolg van het stof in de lucht. Het wordt echt hoog tijd om de woestijn ver achter ons te laten. De volgende dag voelt Marre zich beter en kunnen we verder. Via het onherbergzame maar ook indrukwekkende gebied rond Tamerza rijden we voorbij Gafsa, alwaar onze laatste piste-pret van deze reis gaat plaatsvinden. De route loopt door een kloof die zo smal is dat de auto er maar net doorheen past! We merken nu dat het verlangen naar Europa snel sterker wordt, vooral aan de manier waarop we alle indrukken in ons opnemen. Het enthousiasme is minder dan een tijd geleden, toen de reis nog nieuw en fris was. |
|
|
|
|
| Als we weer op asfalt komen, nemen we direct een weg in noordelijke richting. In het donker komen we vermoeid aan in Kasserine. We stoppen al snel met zoeken naar een restaurant en rijden naar het hotel waar we volgens de reisgids kunnen kamperen op de parking. De reisgids heeft gelijk en in het restaurant kunnen we bovendien goed en goedkoop eten! Na het eten rollen we vermoeid in bed. | |
Waiting is a part of Africa -Nabeul- |
|
| Vanuit Kasserine rijden we in een keer door
naar Nabeul, een door het toerisme snel groeiend stadje aan de noordwestelijke
kust van Tunesië. Dit lijkt ons een leuke uitvalsbasis om in Tunis
de zaken te regelen. In Nabeul vinden we een fijne camping met koude douches
maar een prettige sfeer. De kruidenier zit om de hoek en het stadscentrum
kunnen we gemakkelijk te voet bereiken. Er zit een goed internetcafe,
zodat we eindelijk weer mogelijkheden hebben om de verhalen voor onze
site te schrijven! In Tunis hebben we twee zaken te regelen. We moeten onze kentekenpapieren ophalen bij het postkantoor (deze hebben we naar Nederland gestuurd om de auto weer aan te melden) en aansluitend moeten we de bootovertocht naar Sicilië boeken. Het tweede kan pas gebeuren als het eerste is gedaan. De eerste keer dat we gaan kijken of de post er is, staan we voor een gesloten deur…Tunesië viert vandaag Le Mouled, de geboortedag van de Profeet. Alles is dicht, zodat we zonder post terug gaan naar de camping. Onze volgende gang naar de hoofdstad is 5 dagen later, aan het begin van de nieuwe week. Geen post uit Europa. Een tegenvaller, want we hebben de komst naar Tunis al uitgesteld om zeker te zijn dat de post er zou zijn. Bij andere postkantoren is er ook niets binnengekomen voor ons. Een halve week schrijven en relaxen we op de camping. We worden een beetje onrustig, omdat onze hoofden al vol plannen zitten die pas in Europa ten uitvoer kunnen worden gebracht. Andres begint, vlak voor het einde van de reis, aan de autoradio te klussen die al maanden stoort. Het is duidelijk dat de post snel moet komen. De derde keer is scheepsrecht, hopen we. En inderdaad, de medewerkster van het postkantoor overhandigt ons een van de twee verstuurde poststukken….Het andere is er nog niet. Deels verheugd en deels balend gaan we weer terug naar Nabeul. Vlak bij de camping besluiten we eens een andere afslag te nemen, naar de “zone touristique”. Stomverbaasd staan we een kilometer verder naast een openlucht zwemparadijs, compleet met 12 waterglijbanen! Deze positieve cultuurschok vrolijkt ons op: in het weekend gaan we mooi zwemmen, en dan zien we maandag wel weer of de rest van de post er is! Na het weekend gaan we voor de vierde keer naar Tunis; inmiddels staan we |
|
| alweer tien dagen in Nabeul! Nerveus lopen we het postkantoor binnen. Al voordat we bij de balie zijn, tovert de medewerkster die onze gezichten inmiddels kent een blauwe envelop tevoorschijn. Eindelijk! Opgetogen lopen we door de stad, op weg naar het boekingskantoor van de veerdiensten. Het is te mooi om waar te zijn: de volgende dag vertrekt er een schip naar Sicilië! Nog 1 keer slapen we in Nabeul, waar we ons toch ook een beetje thuis begonnen te voelen. Op de dag van vertrek kijken we nog wat rond in Tunis, doen boodschappen voor op de boot en vieren ons succes met een etentje. |
|
Afscheid -haven Tunis- |
|
| Op de valreep van ons vertrek worden onze diplomatieke vaardigheden nog één keer op de proef gesteld. Naast de kade waar het schip ligt, moeten we nog een uur wachten voor het inschepen. Een smoezelig type komt naar de auto gelopen. Andres opent het raam een stukje. “U moet mij betalen, ik ben de bewaker van deze betaalde parkeerplaats”. Dit hebben we eerder gehoord. “O ja, waar staat het bord dan?” vragen we. Gebrabbel. “Wij bewaken onze auto zelf”, zeggen we nu enigszins knorrig. “Twee dinar”. “Nee”. We vertrouwen het voor geen meter. “Mijn vriend”, klinkt het kruiperig. We schudden nee. Op slag verandert de houding van de man: hij begint te schelden en probeert omstanders erbij te betrekken. Haastig lopen de mensen verder. Andres draait het raam dicht. Gebonk op de ruiten, geschop tegen de deur. De man wijst naar de politie: “daar ga ik heen”. We weten dat we in ons recht staan, want de politie heeft ons eigenhandig hierheen verwezen! Glimlachend zwaaien we hem uit. Wild gebarend loopt hij naar de agenten verderop. We weten niet wat er gezegd wordt, maar het is duidelijk niet in het voordeel van de nepbewaker. Hij maakt zich uit de voeten. Korte tijd later gaan de poorten van de kade open en begint het inschepen. De douaneformaliteiten worden eenvoudig afgehandeld. We parkeren in de buik van het schip. Wij nestelen ons met slaapzakken op bankjes in de passagiersruimte. Om kwart over negen komt de boot in beweging. Buiten op het dek nemen we afscheid van Afrika. Tunis wordt steeds kleiner en uiteindelijk verdwijnen de laatste Afrikaanse lichtjes in de duisternis. | |
| Home Marokko Mauritanië Senegal Mali Burkina Faso Ghana Togo Benin Niger Algerije Tunesië |
|
